Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, występując w teatrach jawnych: Niebieski Motyl, Maska, Jar i Rozmaitości. Po zakończeniu walk, w latach 1945-1949 przebywał w Krakowie, gdzie stworzył choreografię do przedstawień w Teatrach: Starym, im. Juliusza Słowackiego oraz Młodego Widza. Równolegle, w latach 1947-1948 wraz z żoną brał udział w objazdach zespołu pod nazwą Artystyczny Zespół Koncertowy Eugeniusza Paplińskiego. Sezon 1949/1950 spędził w Poznaniu jako solista baletu i choreograf Opery Poznańskiej. Następnie współpracował z Zespołem Pieśni i Tańca „Mazowsze”, gdzie był kierownikiem baletu, choreografem i pedagogiem (1950-1954). Jednocześnie tworzył choreografie dla Opery Warszawskiej (1953) oraz Zespołu Pieśni i Tańca Wojska Polskiego (1954).