Stronnictwo Zachowawcze nie zdobyło szerszych wpływów politycznych, nawet w obrębie środowisk ziemiańsko-arystokratycznych czy szeroko pojętego obozu konserwatywnego. Organizacja dokonała samolikwidacji w lutym 1926 r., w następstwie wejścia większości jego działaczy do Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego. Nie akceptujący tego kroku liderzy dawnego SZ – H. Tarnowski, K. M. Morawski, K. Broël-Plater – utworzyli w marcu 1926 Klub Zachowawczo-Monarchistyczny, który istniał do 1928 r. Współczesne pismo monarchistyczne „Pro Fide Rege et Lege” stanowi w zamierzeniu kontynuację organu prasowego tego ugrupowania, odtworzonego po sześćdziesięciu latach w 1988 r.
Organizacja wydawała Biuletyn Stronnictwa Zachowawczego. Do 1926 r. ukazało się jedenaście numerów pisma.
Przypisy
Bibliografia J. Bartyzel, „Biuletyn Stronnictwa Zachowawczego” i „Pro Fide Rege et Lege” (1923–1928). J. Bartyzel, Monarchiści w II Rzeczypospolitej. Sz. Rudnicki, Działalność polityczna polskich konserwatystów 1918–1926, Wrocław 1981.
Kategoria:Konserwatyzm w Polsce Kategoria:Partie i ugrupowania konserwatywne w II Rzeczypospolitej Kategoria:Ugrupowania monarchistyczne