Jako ochotnik brał udział w kampanii wrześniowej, został ranny podczas walk w rejonie Garwolina. Następnie pracował dorywczo, m.in. jako korepetytor i pracownik sklepu optycznego, prowadził również poradnię prawną w jednej ze spółdzielni mieszkaniowych w Warszawie. Od marca 1940 roku pracował w warszawskim Judenracie. Po 15 listopada 1940 roku wraz z matką został zmuszony do przeniesienia się do getta warszawskiego, gdzie zamieszkali przy ulicy Elektoralnej 32. Początkowo pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego komitetu domowego, następnie wstąpił do Żydowskiej Służby Porządkowej, gdzie był pracownikiem Działu I Administracyjno-Organizacyjnego. Na początku działalności był członkiem komisji weryfikacyjnej ŻSP. Wiosną 1941 roku został mianowany zastępcą szefa Sekretariatu ŻSP, a po śmierci swojego przełożonego, Maksymiliana Schönbacha, pełnił funkcję szefa Sekretariatu. Pracował również w Sądzie Dyscyplinarnym Judenratu, odpowiedzialnym za wykroczenia policjantów żydowskich. Według własnych zeznań do ŻSP został skierowany przez radcę Bernarda Zundelewicza. W ŻSP zajmował się wyłącznie sprawami biurowymi, m.in. przesiedleniami Żydów do getta oraz uposażeniem ŻSP. Według wspomnień Stanisława Adlera był człowiekiem „krystalicznie uczciwym, o dużej odwadze cywilnej”. Udzielał się również w konspiracji, zajmował się m.in.