W Wielkiej Brytanii tratwy były produkowane na licencji przez Nott’s Industries (Frome) Ltd w Somerset w Anglii.
Tratwa Carleya zbudowana była z metalowej rury, do której wlutowane były co kilkadziesiąt centymetrów płyty wzmacniające, dzielące ją na wodoszczelne przedziały; dodatkowo na rurze mocowano usztywnienia, dla poprawy wytrzymałości wzdłużnej. Z zewnątrz rura kryta była korkiem, następnie tkaniną i impregnowana, dla wodoodporności. Na tratwie mocowano liny i uchwyty, a wewnątrz podłogę z listew mocowaną na siatce, w taki sposób, że mogła ona opadać w obie strony, niezależnie od tego, jak obróciła się tratwa. Do podłogi mocowano skrzynki z wiosłami, wodą, prowiantem, flarami, lusterkami do sygnalizacji it. Rozbitkowie mogli siedzieć na krawędzi tratwy lub unosić się w wodzie, trzymając pętli z lin rozciągniętych wokół jej krawędzi (według planów, połowa rozbitków mogła być na tratwie, a reszta w wodzie). Tratwy produkowano w różnych rozmiarach. Nott’s budował 11 typów: najmniejsza, o rozmiarach 1,8 × 1 m (6 × 3,5 stopy (ft), o średnicy rury 30,5 cm (12 cali) i ważąca 75 kg 165 funtów (lb) przeznaczona była dla sześciu osób;