Od 1919 szkolił się Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W 1920 został mianowany na stopień podporucznika oraz jako dowódca plutonu w 12. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie został dowódcą plutonu, a następnie oficerem ogniowym w 6. Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie. W grudniu 1921 otrzymał awans na porucznika. W latach 1927–1928 odbył kurs w Szkole Oficerów Artylerii w Toruniu, następnie powrócił do Lwowa, gdzie do był dowódcą baterii. W sierpniu 1935 został przeniesiony do rezerwy, a następnie wstąpił do Szkoły Oficerów Policji Państwowej przy Komendzie Głównej Policji Państwowej w Warszawie. Po jej ukończeniu został kierownikiem Komisariatu Policji Państwowej w Tarnopolu. W 1938 roku został Komendantem Powiatowym Policji Państwowej w Kamionce Strumiłowej.

Podczas II wojny światowej, po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, ukrywał się, w październiku 1939 wyjechał do Tarnobrzega, gdzie pracował jako ekspedient w księgarni i składzie papierniczym oraz działał w konspiracji, wspierając wydruk pisma „Odwet” przez Władysława Jasińskiego. Wiosną 1940 został pierwszym komendantem Obwodu Tarnobrzeg Związku Walki Zbrojnej. W ramach działalności w ZWZ tworzył struktury organizacyjne Obwodu.