Rząd zachował około połowę zapasów karabinów, ciężkich i lekkich karabinów maszynowych oraz artylerii. Obie strony miały niewiele czołgów i przestarzałych samolotów, podczas gdy potencjał sił marynarki wojennej był w miarę wyrównany. Dezercja wielu oficerów zawodowych osłabiła system dowodzenia republikańskich jednostek.
Zamiast doprowadzić do szybkiego przejęcia władzy, pucz podzielił władzę nad armią i terytorium Hiszpanii mniej więcej po połowie. Wynikająca z tego wojna domowa ostatecznie doprowadziła do ustanowienia nacjonalistycznego reżimu pod wodzą Francisco Franco, który został dożywotnim dyktatorem Hiszpanii jako caudillo.
Tło Po wyborach w listopadzie 1933 roku Hiszpania weszła w okres, który partie lewicowe nazywały „czarnym dwuleciem” (). Zarówno karliści, jak i alfonsi-monarchiści kontynuowali przygotowania do przejęcia władzy i uzyskali poparcie Benito Mussoliniego. José-María Gil-Robles, przywódca umiarkowanie prawicowej Hiszpańskiej Konfederacji Prawicy Autonomicznej (CEDA), popierał centrowy rząd mniejszościowy Radykalnej Partii Republikańskiej (RRP) i kontrolował bardziej radykalne skrzydło młodzieżowe swojej partii. Monarchiści zwrócili jednak uwagę na faszystowską Falangę, na której czele stał José Antonio Primo de Rivera. Na ulicach hiszpańskich miast dochodziło do otwartej przemocy.