Wysiłki aliantów były utrudnione przez rozbieżne cele i zmęczenie ich żołnierzy po I wojnie światowej. Czynniki te, wraz z ewakuacją Legionu Czechosłowackiego we wrześniu 1920 roku, skłoniły mocarstwa zachodnie do zakończenia interwencji w północnej Rosji i na Syberii w 1920 roku, chociaż japońskie działania na rosyjskim Dalekim Wschodzie trwały do 1922 roku, a Cesarstwo Japońskie okupowało północną część Sachalinu do 1925 roku.
Tło Rewolucja rosyjska
Na początku 1917 roku Imperium Rosyjskie znalazło się w krytycznym momencie konfliktów społecznych i politycznych – poparcie społeczne dla udziału Rosji w I wojnie światowej i cara Mikołaja II zaczęło słabnąć, stawiając kraj na krawędzi rewolucji. Rewolucja lutowa z lutego – marca 1917 roku wpłynęła na przebieg wojny; pod silną presją polityczną car abdykował i utworzono Rząd Tymczasowy Rosji, kierowany początkowo przez Gieorgija Lwowa (od marca do lipca 1917 roku), a następnie przez Aleksandra Kiereńskiego (od lipca do listopada 1917 roku). Rząd Tymczasowy zobowiązał się przed aliantami do kontynuowania walki z Niemcami na froncie wschodnim.