Od 1958 związany z Departamentem I MSW, w ramach Wydziału III (wywiad na kierunku niemieckim) i IX (techniki operacyjne) zajmował stanowiska oficerskie i kierownicze. Był m.in. naczelnikiem Wydziału III (od 1970), Wydziału II (od 1977, odpowiedzialny za wywiad przeciwko USA) oraz Wydziału XIV (od 1977, wywiad nielegalny przeciwko USA). W latach 80. doszedł do rangi pułkownika.
Równocześnie pracował pod przykrywką dyplomaty, był delegowany służbowo do Jugosławii i Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Od maja 1964 do września 1969 oficer operacyjny waszyngtońskiej rezydentury wywiadu (oficjalnie jako II i I sekretarz ambasady PRL). Pomiędzy październikiem 1972 a wrześniem 1977 kierował wiedeńską rezydenturą, formalnie będąc radcą tamtejszej ambasady. Od sierpnia 1981 do września 1983 pozostawał rezydentem wywiadu w Sztokholmie jako radca ambasady, w tym między lipcem 1982 a kwietniem 1983 chargé d’affaires ad interim tej placówki. W 1983 prawdopodobnie zwolniony ze służby z wilczym biletem ze względu na incydent, w którym zgłosił do szwedzkiego resortu spraw zagranicznych próbę przekazania Polsce tajnych dokumentów NATO.
Zmarł w wieku 91 lat.