Grzbiet szczekuszki obrożnej porasta futro barwy matowej brązowoszarej. W okolicy szyi widnieje jasnoszary pas. Ten właśnie pas odróżnia szczekuszkę obrożną od szczekuszki amerykańskiej. Z kolei brzuch zwierzęcia pokrywa futro barwy kremowobiałej. Nie ma ono odcienia płowego, jak u szczekuszki amerykańskiej. Futro to zimą robi się bardziej szare, dłuższe i bardziej miękkie. Autorzy opisują również gruczoł szyjny pokryty włosami kremowopłowymi.
Czaszka jest średniej wielkości. Autorzy opisują ją jako korpulentną, zwracając uwagę na odrębne otwory przysieczny i podniebienny, a także na średniego rozmiaru bulla auditiva.
Szczekuszka obrożna ma zaokrąglone uszy o białych brzegach.
Systematyka thumb|left|Szczekuszka obrożna jest grupą siostrzaną widocznej wyżej szczekuszki amerykańskiej Nowy gatunek ssaka opisał w 1893 roku amerykański zoolog Edward William Nelson. Zaliczył go do rodzaju Lagomys i nadał mu epitet gatunkowy collaris. Opis ukazał się w artykule zatytułowanym Opis nowego gatunku Lagomys z Alaski, opublikowanym w czasopiśmie „Proceedings of the Biological Society of Washington”. Jako miejsce typowe autor podał około na południe od Fort Yukon na Alasce, blisko źródeł rzeki Tanana.