W styczniu 1943 roku niemiecko-włoska Armia Pancerna Afryka (feldmarsz. Erwin Rommel), która walczyła z brytyjską 8 Armią (feldmarsz. Bernard Law Montgomery), wycofała się na zachód i dołączyła do 5 Armii Pancernej. Utworzono Grupę Armii Afryka, z dwiema armiami państw Osi pod dowództwem Rommla. W marcu Grupa Armii Afryka została pokonana przez 8 Armię w bitwie o Medenine i bitwie o linię Mareth, która padła po powrocie Rommla do Niemiec. W centralnej części Tunezji, na północ od Medjez el Bab i około 48 km od Tunisu, 1 Armia kontynuowała walkę o dominujące nad okolicą, kontrolowane przez Niemców szczyty w dolinie rzeki Madżardy. Obejmowały one masyw ze wzgórzami znanymi jako Dżebel el Ahmera i Dżebel Rhar.
Pierwsza bitwa W nocy z 22 na 23 grudnia 1942 roku 2. batalion Gwardii Coldstream przypuścił atak w ulewnym deszczu, zdobywając, jak sądzili żołnierze, cały masyw, po czym jednostka została zmieniona przez amerykańską 18 Pułkową Grupę Bojową. Niemcy przeprowadzili kontratak, wypierając Amerykanów z Dżebel el Ahmera, ale następnej nocy Gwardia Coldstream odzyskała wzgórze, by po wschodzie słońca odkryć, że kolejny szczyt, Dżebel Rhar, pozostał w rękach wroga. W nocy Gwardia ponownie zaatakowała i zdobyła drugie wzgórze, ale została później wyparta przez niemiecki kontratak przypuszczony w Boże Narodzenie.