W październiku 1918 był dowódcą transportu kolejowego części austriackiego 1 pułku ułanów, z którym przyjechał z Jekaterynosławia do Chełma. Tam oddał się do dyspozycji majora Gustawa Orlicz-Dreszera, który organizował oddział kawalerii, zalążek przyszłego 1 pułku szwoleżerów. Został skierowany do Hrubieszowa z zadaniem organizacji 4 szwadronu pułku. W listopadzie walczył z Ukraińcami pod Dołhobyczowem. 7 grudnia 1918 został zastępcą dowódcy pułku. Wyróżnił się 28 stycznia 1919 w walce o Krystynopol. 8 maja 1921 ówczesny dowódca 2 Dywizji Jazdy, pułkownik Gustaw Orlicz-Dreszer sporządził wniosek o odznaczenie Mariana Żółkiewskiego Orderem Virtuti Militari, który później został zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego.
Następnie pełnił służbę na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego 1 pułku szwoleżerów w Warszawie. 4 czerwca 1920 został odkomenderowany z 1 pułku szwoleżerów do dyspozycji Dowództwa Strzelców Granicznych z przeznaczeniem na dowódcę II dywizjonu 5 pułku Strzelców Granicznych i pozostawieniem na etacie jazdy.. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.