Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1516 r. pod nazwą „Chissiny”, następnie z 1540 r. - „Chyzijnij”. W 1565 r. zapisano "Chizini", w 1660 r. - "Chyziny", a w 1765 r. - "Hyziny".
W 1565 r. było we wsi 19 gospodarstw. W 1662 r. liczyła ona 74 mieszkańców. Podczas potopu szwedzkiego została zniszczona i w 1660 r. miała tylko 15 domów. We wsi była karczma. W 1789 r. we wsi było 26 domów i mieszkało 31 rodzin, o nazwiskach: Skonieczny, Niepsuy, Śluzek, Grzęda, Anusz (Janusz), Michna, Chróst, Olko, Bobotek, Świeczka, Gajowniczek, Jesień, Zwierz, Wójcik, Chróst, Pielasa, Borówek, Kaimek.
W XIX w. we wsi był folwark składający się z 4 drewnianych budynków. W 1827 r. było 40 domów i 250 mieszkańców, zaś po pożarze w 1880 r. odnotowano 37 domów. Kolejny pożar – 24 czerwca 1888 r. zniszczył całą wieś. W 1916 r. założono Ochotniczą Straż Pożarną. W 1919 r. wybudowano drewnianą remizę strażacką, a w 1935 r. - murowaną.
Dnia 7 września 1939 r. Niemcy zrzucili w centrum wsi 22 bomby burzące. W latach 1940-1944 działały tajne gimnazjalne komplety zorganizowane przez Jana Stabińskiego, które prowadzili nauczyciele: Leonarda i Stanisław Lajborkowie. W latach 1942-1943 Niemcy założyli przejściowy obóz dla Żydów, których następnie wywieźli do obozu koncentracyjnego w Treblince.