Zajęło nam dużo czasu, aby nabrać wystarczającej pewności siebie, aby to zrobić”.
Album został okrzyknięty „kolejnym tour de force” przez The Observer, chociaż The Guardian był bardziej oszczędny w pochwałach: „Szorstki otwieracz Cough Cough może pokazać ich w ich najbardziej świadomie zwariowanej formie, ale The Peaks znajduje się na przeciwnym krańcu spektrum, próbując rodzaju stadionowej melancholii ukochanej przez Elbow lub Coldplay. Nieuchronnie Arc brakuje spójności; to dźwięk zespołu zastanawiającego się, kim chce być. Miejmy nadzieję, że będzie to zespół, który połączy oba tryby płynnie, tak jak robią to w i Armourland, eleganckim kawałku robo-popu, który łączy załamanie społeczne z emocjonalnymi barierami, które wszyscy stawiamy”.
Barry Nicolson z magazynu NME uznał album za „szczuplejszą, bardziej zrozumiałą bestię niż jego poprzednik… Świadome dążenie do bycia postrzeganym jako innowator i ikonoklasta, które czasami mąciło ich debiut, jest tutaj nieobecne: jest to płyta mniej zainteresowana powierzchnią niż uczuciami… Powoli, ale pewnie zmierzają w kierunku czegoś niezwykłego”. Recenzent zwrócił również uwagę na tematykę albumu dotyczącą technologii i ludzkiej reakcji: „Młodzi futuryści popu napisali album o tym, jak przerażająca jest przyszłość.