W 1405 tenże zapisuje tymże wikariuszom czynsz w wysokości jednej grzywny od sumy 10 grzywien z sumy zabezpieczonej przez jego siostrę Katarzynę z Poklatek w powiecie pyzdrskim na wsi Sobiesiernie koło Buku. W 1412 Bartłomiej Chomęcki wygrał proces z Jaśkiem Dupiewskim o 20 grzywien szkody. W 1413 pozwany został przez swą macochę Hankę Piekarską, że nie wypłacił jej 30 grzywien wiana z Chomęcic. W 1417 wraz z Stanisławem Słapem z Dąbrówki oraz z Palędzia był w sporze z Beatą córką Jana Łódzkiego o dług i 11 grzywien szkody. W 1428 Bartłomiej nabył sołectwo w Skórzewie. W 1429 oskarżył poręczyciela Jaroniego (lub Hieronima) z Otorowa o szkodę w kwocie dwóch grzywien z powodu niezapłacenia pieniędzy przez Piotra Zajączkowskiego. W 1429 pozwany został przez Bogusza z Koszut o 20 grzywien szkody z powodu niezapłacenia pieniędzy.
W 1408 jako świadek wspomniany został Jan Chomęcki. Z 1410 pochodzi zapis czynszu w wysokości 2,5 grzywny od sumy 15 grzywien dla wikariuszy katedry poznańskiej na Chomęcicach. W 1428 Jadwiga, Luchna i Agnieszka z Chomęcic była w sporze z Machną, matką Bartosza z Sepna o część Szczepowic. W 1430 Szczepan z Chomęcic odnotowany jako pełnomocnik w procesie Bartosza i jego braci niedzielnych i synów Mikołaja z Chomęcic.