Trałowce morskie: przeznaczone były do niszczenia min na wodnych szlakach transportowych i przeprowadzania okrętów w konwojach za trałami; charakteryzowały się wypornością do 1800 ton i prędkością do 25 węzłów. Trałowce bazowe: przeznaczone były do niszczenia min w rejonach bazowania, na podejściach do baz, na morzach zamkniętych i w przejściach wodnych; charakteryzowały się przykładową wypornością 200–800 ton i prędkością do 18 węzłów. Trałowce redowe: przeznaczone były do niszczenia min na wodach przybrzeżnych, na redach portów i wodach zamkniętych; charakteryzowały się przykładową wypornością ok. 100–200 ton i prędkością do 16 węzłów. Trałowce rzeczne i kutry trałowe: przeznaczone były do trałowania zatok, zalewów, portów i rzek; trałowce rzeczne charakteryzowały się przykładową wypornością do 70 ton.
W terminologii anglojęzycznej rozróżniano trałowce floty (fleet minesweeper) lub oceaniczne (ocean minesweeper, amerykański skrót MSO) oraz mniejsze trałowce przybrzeżne (coastal minesweeper albo inshore minesweeper dla mniejszych jednostek), a także kutry trałowe (minesweeping boat lub launch)Na podstawie .