Batalion odpowiedział otwarciem ognia i zabiciem dużej liczby wycofujących się jednostek chińskich oraz uciekających cywilów.
Armia Czerwona thumb|Żołnierze oddziału zaporowego na Froncie Leningradzkim, czerwiec 1942 W Armii Czerwonej koncepcja oddziałów zaporowych (, zagraditielnyje otriady) pojawiła się po raz pierwszy w sierpniu 1918 roku.
Pierwsze użycie oddziałów zaporowych przez Armię Czerwoną miało miejsce późnym latem i jesienią 1918 roku na Froncie Wschodnim podczas rosyjskiej wojny domowej, kiedy Komisarz Ludowy ds. Armii i Marynarki Wojennej Lew Trocki upoważnił Michaiła Tuchaczewskiego, dowódcę sowieckiej 1 Armii, do rozmieszczenia oddziałów zaporowych za niepewnymi pułkami piechoty Armii Czerwonej w 1 Armii, z rozkazem strzelania, jeśli oddziały na linii frontu zdezerterują lub wycofają się bez pozwolenia.
W grudniu 1918 roku Trocki nakazał utworzenie dodatkowych oddziałów zaporowych w celu przydzielenia ich do każdej formacji piechoty w Armii Czerwonej.