Zapach słaby, słodkawy, rzadko słabo mączny, smak niewyraźny, czasami nieprzyjemnie zjełczały z gorzkawym posmakiem. Cechy mikroskopowe Zarodniki 6,5–8,5 (–9) × 6 (–7,5) 11 µm, Qav = 1,1, bardzo cienkościenne, w zarysie prawie kuliste, wielokątne. Podstawki 25–45 × 8–11 µm, 4-zarodnikowe, ze sprzążkami. Cystyd brak. Skórka kapelusza typu cutis lub ixocutis, zbudowana z promieniście ułożonych, cylindrycznych strzępek o szerokości 2,5–5(–7) µm z łatwo rozpadającymi się ściankami i maczugowatymi elementami końcowymi. Subkutis dobrze rozwinięty, złożony z rozdętych elementów, 26–78 × 8–23 µm. W subkutisie obfity, brązowy, wewnątrzkomórkowy pigment. Sprzążki obfite we wszystkich częściach grzyba.
Występowanie i siedlisko W Europie Zachodniej i Północnej jest częsty. W Polsce podano kilka jego stanowisk. Aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną. Na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski ma status gatunku rzadkiego – potencjalnie zagrożonego z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych.
Grzyb naziemny występujący w zaroślach i iglastych lasach wśród mchów i opadłych liści. Owocniki zazwyczaj od sierpnia do października. Występuje na kwaśnym podłożu w wilgotnych, mszystych lasach oraz na torfowiskach.
Przypisy
Kategoria:Dzwonkówkowate Kategoria:Mykobiota Polski