Budynek w swoim obecnym kształcie istnieje najprawdopodobniej od 1688 roku (taki rok podaje Leon Najman-Mirza Kryczyński). Datuje się go jednak również na okres późniejszy (lata 1820–1840). Meczet jako siedziba miejscowego dżemiatu i ze względu na swoje znaczenie dla lokalnej tatarskiej społeczności określany jest mianem dżami. Obszar łowczyckiej parafii obejmował cały powiat nowogródzki. W 1792 roku Tatarzy z Nowogródka otrzymali pierwszy królewski przywilej na budowę własnej świątyni, którą oddano do użytku w 1796 roku. Stanowiła ona jednak filię dżemiatu w Łowczycach.
Na przełomie XIX i XX wieku tutejsza parafia nadal funkcjonowała, choć Łowczyce zamieszkiwało jedynie około stu osób i znajdowało się tu 12 gospodarstw. W latach dwudziestolecia międzywojennego władze II RP objęły meczet ochroną prawną jako zabytek. Po II wojnie światowej komunistyczne władze Białoruskiej SRR początkowo zabroniły Tatarom remontowania budynku, a z czasem świątynia została całkowicie zamknięta. Meczet ulegał stopniowemu zniszczeniu – jego dach uległ zawaleniu, a podłoga była przegniła.