W Transylwanii istniały napięcia polityczne i etniczne między różnymi grupami etnicznymi zamieszkującymi tę krainę: rumuńską, węgierską, saską i innymi. Jednak motywacje Rumunii nie ograniczały się tylko do obrony etnicznych Rumunów, ale także do zajęcia terytorium zgodnie z porozumieniem z 1916 roku, stawiając w ten sposób aliantów przed faktem dokonanym. Pomimo że rząd węgierski zaoferował ustępstwa mniejszościom etnicznym, oferty te były niewystarczające i przyszły zbyt późno. Przywódcy polityczni etnicznych Rumunów, a także Serbów, Słowaków, Chorwatów i innych mniejszości, podjęli już decyzję o secesji. Ponadto decyzja Rady Czterech o ustanowieniu strefy neutralnej, która w dużej mierze odzwierciedlała traktat między Rumunią a aliantami z 1916 roku, przyczyniła się do rezygnacji liberalnego prezydenta Mihálya Károlyiego i późniejszego dojścia do władzy węgierskich komunistów, którzy utworzyli Węgierską Republikę Rad. Groźba połączenia się Czerwonej Armii Węgierskiej i Gwardii Czerwonej Béli Kuna z siłami bolszewickimi na Ukrainie miała decydujący wpływ na wspólną decyzję kilku przedstawicieli aliantów i władz rumuńskich o „natychmiastowym rozwiązaniu kwestii węgierskiej”.