Po wojnie był m.in. szefem KWK Rozbark i zajmował się budową przemysłu górnictwa naftowego. Od 1951 do 1964 pracował w Głównym Instytucie Górnictwa, zajmował stanowisko jego dyrektora. Został wykładowcą Politechniki Śląskiej, uzyskał stopnie doktora nauk technicznych i profesora zwyczajnego. Autor ponad 160 prac naukowych publikowanych w Polsce i za granicą, w pracy naukowej zajmował się tematyką geotechniki górniczej, mechaniki górotworu i budownictwa podziemnego. Od 1971 do śmierci był przewodniczącym Międzynarodowego Biura Mechaniki Górotworu. W latach 1952–1955 kierował Stowarzyszeniem Inżynierów i Techników Górnictwa.

Działacz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od grudnia 1964 do grudnia 1972 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki, odpowiedzialnego za rozwój badań i techniki. Pełnił funkcję szefa Międzyresortowy Zespół ds. Koordynacji Prac Naukowo-Badawczych, Rozwojowych i Wdrożeniowych w Górnictwie (1972).