W 1510 leżała w parafii lubińskiej.
Pierwszy zapis związany ze wsią pochodzi ze źródeł kościelnych. W 1298 biskup poznański dzieląc archidiakonat poznański na 3 archidiakonaty, zaliczył m. in. kościół w Ceradzu do mniejszego archidiakonatu pszczewskiego .
W latach 1387-1409 odnotowany został Żegota Ceradzki współrodowiec Andrzeja Jaskółki i jego bratanek Marcin. W latach 1388-1424 odnotowano Marcina Ceradzkiego, współrodowca Andrzeja Jaskółki, jego stryj Żegota, krewny Mikołaja Kozłowskiego z Kozłowa koło Buku. W latach 1400-1423 wspomniano Dziersława, Dzierżka Ceradzkiego, współrodowca Wojciecha z Krzeszkowic. W latach 1407-1427 odnotowano Wojciechów Ceradzkich, dwóch braci stryjecznych o tym samym imieniu.
Miejscowość odnotowały także rejestry podatkowe z XV i XVI wieku. W 1499 wieś odnotowano w wykazie zaległości podatkowych. W 1508 miejscowość zapłaciła Wiadrunki wojenne z 11 półłanków oraz 6 groszy od karczmy. W 1510 miał miejsce pobór z 10 półłanków. W 1510 Ceradz należał częściowo do Jaktorowskiego. We wsi mieszkało 12 kmieci, a w części należącej do Jankowskiej było 6 łanów osiadłych, folwark, dwie karczmy osiadłe, jedna karczma opustoszała. Karczmy miały trochę roli. W 1563 miał miejsce pobór z 5,5 łana oraz karczmę doroczną. W 1577 Ceradz Kościelny był tenutą Marcina Nagórskiego.