W latach 1415-1427 właścicielem we wsi był Marcin z Nowego Ceradza. W 1415 toczył on proces z Mikołajem i Dziersławem oraz innymi braćmi z Ceradza Starego, którzy powinni przed starostą generalnym wielkopolskim zeznać o podziale majątku dokonanym pomiędzy obu dziedzinami ceradzkimi tj. między Ceradzem Nowym a Ceradzem Starym oraz przenieść na Marcina Ceradzkiego połowę prawa patronatu kościoła w Ceradzu Starym. W wyniku 1415 podział między dziedzinami czeradzkimi. W 1418 Marcin z Nowego Ceradza toczył kolejny proces z Piotrkiem z Grzebieniska o kopce graniczne.
W 1423 dziesięciny z Nowego Ceradza płacono dla dziekana poznańskiego. Niektórzy szlachcice zajęli kilka łanów kmiecych i z nich oddawali dziesięcinę snopową płaconą od snopa, lecz nie dawali dziesięciny z lnu. Natomiast kmiecie płacili zarówno dziesięcinę snopową jak i z lnu. W 1430 w sporze między Strzeżkiem kanonikiem poznańskim a Stanisławem włodarzem i 13 wieśniakami z Nowego Ceradza o porwanie przez nich dziesięciny snopowej, po nałożeniu na nich kary ekskomuniki strony zawarły ugodę. Wieśniacy zobowiązali się zapłacić za tę dziesięcinę 7 grz.