Historia Caryńskie należało do wielkiego zespołu dóbr, stworzonych przez ród Kmitów, i było jedną z najmłodszych wsi w tym rejonie. Wzmiankowano je po raz pierwszy w 1620 r. Nazwa wsi pochodzi od rusińskiego określenia caryna, oznaczającego pastwisko (zwłaszcza górskie), co może oznaczać, że lokowano ją na wykorzystywanych już wcześniej terenach wypasowych. W połowie XIX w. właścicielką posiadłości tabularnej w Caryńskiem i Nasicznem była Krystyna Niemczewska. Od 1894 właścicielem Caryńskiego był Antoni Pogłodowski. W 1903 odkupił je od niego Teodor Alfred Serwatowski, a w 1922 ich dziedziczką została Felicja Dzieduszycka.

We wsi znajdowała się drewniana cerkiew św. Dymitra, wybudowana w latach 1777/1787, a odnowiona w 1897. Cerkiew ta miała przyznane przez papieża Leona XIII prawo udzielania odpustów, corocznie w święto Jana Chrzciciela. W XIX w. proboszczem greckokatolickim w Caryńskiem był Iskrzycki, którego synem był adwokat dr Aleksander Iskrzycki. W 1929 przebudowano kaplicę św. Jana Chrzciciela z drewnianej na murowaną.

Tuż po II wojnie światowej wieś została zupełnie zniszczona i wyludniona. Po spalonej cerkwi pozostał jedynie zarys fundamentów. Natomiast zachowały się w niezmienionej formie fragmenty ścian kaplicy oraz jej strefy wejściowej (stopnie).