Do broni o lufach gładkościennych stosuje się również amunicję, w której ładunek śrutowy zastąpiony jest pojedynczym pociskiem ołowianym. Są to pociski, w których część głowicowa stanowi przeważającą część masy, a stosunkowo lekka jest część tylna zwana stabilizatorem zapobiegająca koziołkowaniu pocisku podczas lotu. Najbardziej typowymi pociskami tej grupy są pociski skonstruowane przez niemiecką firmę Wilhelm Brenecke (tzw. breneki), a opracowane przez litewskiego wynalazcę Jakana. Produkowane są m.in. przez Państwową Wytwórnię Amunicji w Pionkach. Umożliwiają rażenie grubej zwierzyny łownej z odległości do 50 m. Prędkość początkowa wynosi ok. 500 m/s. Potrafią przebić drewno sosnowe o grubości 12–15 mm z odległości 50 m. Przybitki uszczelniające, które oddzielają ładunek prochowy od śrutowego zapobiegają przedostawaniu się gazów do ładunku śrutowego.
Amunicja przystosowana do strzelania z broni myśliwskiej z lufami gwintowanymi umożliwia rażenie grubej zwierzyny takiej jak dziki i jelenie na odległość do 200 m. W budowie są podobne do wojskowych nabojów karabinowych.