surowym korzeniu.

Według legendy nazwa wsi pochodzi od założyciela, Bolka z rodu Bolewiców. Inna legenda opowiada o św. Wojciechu, który miał zatrzymać się w Bulowicach w swojej drodze na Prusy w 997 roku. Według podania święty pobłogosławił wieś, co stało się w miejscu w którym stoi dziś kościół pod jego wezwaniem.

19 stycznia 1445 w pobliżu Bulowic wytyczono granicę pomiędzy księstwami zatorskim i oświęcimskim. W dokumencie sprzedaży księstwa oświęcimskiego Koronie Polskiej przez Jana IV oświęcimskiego wystawionym 21 lutego 1457 miejscowość wymieniona została jako Bulowicze. W tym okresie właścicielami wsi była rodzina Bulowskich, w dokumentach króla Kazimierza Jagiellończyka wymieniany jest Piotr z Bulowic. O Piotrze, dziedzicu wsi Bulowice wspomina też Jan Długosz w dziele Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Samą wieś wymienia jako Bulowicze, villa sub parochia de ecclesiae de Czancza sita, czyli jako filię parafii w Czańcu. Oznacza to, że w tym czasie najpewniej nie zbudowano jeszcze w Bulowicach kościoła. Musiały być wówczas niewielką wsią, gdyż Księgi sądowe oświęcimskie i zatorskie informują, że w roku 1468 pobrano czynsz od pięciu bulowickich kmieci. W Księdze dochodów diecezji krakowskiej z roku 1529 zapisano, że w Bulowicach pobierano „stołowe” (podatek) od 15 kmieci.