Aktualny Kodeks prawa kanonicznego z 1983 roku nie zawiera już podobnego nakazu. Jest to obecnie jedynie zwyczaj, a nie obyczaj, którego nieprzestrzeganie miałoby negatywne konsekwencje społeczne; niezałożenie przez kobietę chusty lub mantyli i przebywanie z odkrytą głową w kościele, a nawet pozostawanie w świeckim (niereligijnym) nakryciu głowy, np. berecie, nie będzie postrzegane przez współwyznawców jako coś nagannego.
Dla prawników zwyczaj jest jedną z form powstania norm prawnych oraz źródłem prawa zwyczajowego, polegającego na tym, że odpowiedni organ państwowy rozstrzyga rozpatrywaną sprawę na podstawie zwyczaju przyjętego w danym społeczeństwie i sankcjonuje go przymusem państwowym. W prawie międzynarodowym olbrzymie znaczenie wciąż ma zwyczaj międzynarodowy.
Zwyczaj można także rozumieć jako odrębny od prawa, mody i moralności system aksjonormatywny, czyli system norm i wartości. Niektóre zwyczaje mogą być powszechne w danym kręgu kulturowym, inne w konkretnych narodach, w mniejszych regionach lub przysługiwać mogą pewnym jednostkom lub związane mogą być z pełnieniem danej roli społecznej.
Zobacz też
tradycja norma społeczna savoir-vivre zwyczaj międzynarodowy zwyczaj językowy zwyczaj prawny
Uwagi
Bibliografia Gajda Jan, Antropologia kulturowa. Wprowadzenie do wiedzy o kulturze, Toruń 2004.
Kategoria:Socjologia kultury