Na początku XX wieku wieś liczyła ponad 700 mieszkańców i zachowała rolniczy charakter, uzupełniony działalnością usługową oraz młynarstwem

Początki osadnictwa dzisiejszej Brzozowicy Dużej datuje się po 1264 r. po pobiciu Jaćwingów przez Bolesława Wstydliwego i wyparciu ich z okolic Międzyrzeca Podlaskiego. W późniejszych czasach osiedlali się tu Rusini z Litwy, kmiecie z Mazowsza, drobna szlachta i dobrowolni koloniści. Osadnictwo okolicy szczególnie rozwinęło się w XVII wieku.

Okolice Brzozowicy ogromnie ożywiły się, gdy w 1821-1822 powstał trakt bity Warszawa – Brześć, oraz po roku 1867, gdy nastąpiło otwarcie kolei Warszawa – Terespol. Po II wojnie światowej w Brzozowicy Dużej główną uprawą było żyto, ziemniaki i soczewica – ponieważ są tu słabe gleby i nie rodziła się pszenica. W codziennym jadłospisie były kluski ziemniaczane, placki ziemniaczane. Tertuny z soczewicą były daniem świątecznym na niedzielę, były bardzo pracochłonne. Soczewicę miała każda gospodyni – więc były daniem całorocznym. W zimie przygotowywano je na Prządki, Kądziel, Darcie pierza, W kumy. Gospodarstwa były bardzo małe, rodziny liczne i tertuny brzozowickie były bardzo cenionym produktem żywnościowym.

Religia