Następnie studiował prawdopodobnie w Berlinie. 21 czerwca 1867 zyskał tamże doktorat z medycyny, na podstawie 32-stronicowej dysertacji w języku łacińskim pt. De urinae mutationibus anomalis (O zmianach anomalnych w moczu). Rozprawa doktorska została wydana w 1867 drukiem w wydawnictwie Berolini w Berlinie.
W 1868 osiedlił się jako lekarz w Tczewie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1906 roku. W latach 1873–1895 był ordynatorem miejskiego szpitala św. Jerzego. Gdy w 1895 roku wybudowany został nowy szpital ewangelicki joannitów, dr Scheffler został jego administratorem, jednocześnie nadal pełniąc funkcję lekarza miejskiego. W praktyce lekarskiej podejmował trudne zadania. Odznaczał się niezwykłą cierpliwością i niestrudzeniem, udzielając porad i lecząc ubogich pacjentów. Jego pacjentami byli głównie pracownicy kolei żelaznej i ich rodziny z okręgu tczewskiego, gdyż rozwój transportu kolejowego na głównej trasie Berlin-Królewiec na ważnym węźle tczewskim generował wiele miejsc pracy i napływ pracowników i ich rodzin (ludność Tczewa w całym XIX wieku wzrosła prawie ośmiokrotnie). To pośród tej grupy społecznej zdobył największe uznanie i szacunek.