W latach 1950–1977 pracowała w Muzeum Pomorskim w Toruniu (od 1959 w Muzeum Etnograficznym). Była kierowniczką działu naukowo-oświatowego, zaś od lutego 1973 działu kultury duchowej (w praktyce działu sztuki). Prowadziła badania nad sztuką ludową Pałuk, Kujaw i Krajny. W tych regionach oraz w Borach Tucholskich przeprowadziła kilkadziesiąt kursów haftów ludowych. Zasiadała w jury wielu konkursów, głosiła prelekcje, udzielała twórcom ludowym indywidualnych i zbiorowych konsultacji. Pozyskiwała eksponaty do muzeum. Zgromadziła w placówce najcenniejszy w Polsce zbiór elementów stroju kujawskiego i pałuckiego. Była autorką lub współautorką 100 wystaw sztuki ludowej, w tym wystawy stałej strojów ludowych i sztuki północnej Polski w Muzeum Etnograficznym w Toruniu (1966) i wystaw w innych ośrodkach (Bydgoszcz, Chojnice, Inowrocław, Kcynia, Tuchola, Żnin). Projektowała stroje dla zespołów folklorystycznych (m.in. dla „Mazowsza”), opracowała wzory haftów pałuckich i kujawskich. Prace kontynuowała na emeryturze, zajmowała się wówczas m.in. strojem pałuckim. W 1996 z Kingą Turską-Skowronek przygotowała Strój pałucki, monografię w serii „Atlas Polskich Strojów Ludowych”. Publikowała w pracach zbiorowych i w przewodnikach do wystaw.