Część z tych osób poległa, wielu odniosło rany, pewna grupa trafiła do niewoli i do więzień. Była to wielka klęska pułku poniesiona bez żadnej walki, ponieważ nieprzyjaciel nie znajdował się w bezpośrednim kontakcie z partyzantami. 9 listopada kolumna doszła do Górek Niemojowskich, gdzie mogła wreszcie spokojnie odpocząć. Na dzień 9 listopada stan pułku wynosił około 300 osób.
Działalność oddziału od listopada 1944 r. do stycznia 1945 r.
9 listopada 1944 r. podjęto decyzję o rozformowaniu 25 pułku piechoty AK. Od tej chwili walki z okupantem miały być ponownie prowadzone przez mniejsze grupy partyzanckie. Partyzanci wchodzący w skład dawnego oddziału „Mazur”, razem z dowódcą – „Drukarzem”, dołączyli do oddziału „Wicher”.
3 grudnia 1944 r. oddział „Wichra” urządził zasadzkę na kałmucki oddział kawalerii w okolicach wsi Malenie i Adamów. Pomimo blisko dwukrotnej przewagi liczebnej nieprzyjaciel nie przyjął walki i w panice zaczął uciekać. Poległo czterech Kałmuków. 3 stycznia 1945 r. ppor. „Drukarz” pełnił funkcję dowódcy całego oddziału „Wichra”, gdy Witold Kucharski wyjechał, aby spotkać się z majorem „Leśniakiem”. Ponownie pełnił funkcję dowódcy oddziału „Wichra” w połowie stycznia 1945 r., gdy „Wicher” zachorował. Oddział por. „Wichra” działał jako zwarta jednostka do końca wojny. Rozformował się 17 stycznia 1945 r. Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Oddziały partyzanckie Armii Krajowej