Renga były często układane przez dworzan dla rozrywki podczas nieustannych przyjęć, w trakcie których deklamowano wiersze i urządzano poetyckie konkursy. Ich popularność zwiększyła się w XIV wieku, kiedy zaczęli je tworzyć również dysponujący wolnym czasem rzemieślnicy i kupcy. Chociaż renga improwizowane przez chłopów, kupców i zwykłych samurajów nie posiadały wielkiej wartości artystycznej, to wiele wskazuje, iż niewyszukane upodobania klas niższych w znacznym stopniu wpłynęły na rozwój tego gatunku w okresie Muromachi. Reguły rengi ustalili mistrz rengi plebejskiej Gusai (zm. 1376) i twórca eleganckiej rengi dworskiej Nijō Yoshimoto (zm. 1388), którzy doprowadzili do zjednoczenia licznych tendencji tego gatunku i wnieśli duży wkład w jego ukształtowanie się jako dojrzałej formy literackiej. Gusai i Yoshimoto opracowali pierwszy autoryzowany przez cesarza zbiór renga, Tsukubashū (1356).