Dolna szczęka psa została początkowo uznana za pochodzącą od wilka i umieszczona w muzeum wraz z ludzkimi szczątkami, podczas gdy pozostałe kości psa zostały umieszczone w zbiorach geologicznych uniwersytetu. Kości psa z Bonn-Oberkassel zostały ponownie połączone pod koniec lat 70. i ponownie zidentyfikowane jako pies domowy i przypisane kulturze magdaleńskiej, datowane są na początek późnego interstadiału glacjalnego, 14 000 BP. Do psa przypisano łącznie 32 możliwe do zidentyfikowania fragmenty kości. Zostały one wykorzystane do oszacowania szeregu cech zwierzęcia.
Osteoartroza, wraz z , i chorobą przyzębia, wskazują, że pies z Bonn-Oberkassel jako szczeniak przebył infekcję nosówki. Ze względu na wysoką śmiertelność tej choroby bez wsparcia, przypuszcza się, że jego przetrwanie było możliwe dzięki opiece człowieka. Obejmować ona miała dostarczanie wody, przypuszczalnie również pożywienia, a także częste czyszczenie. Rozległa opieka sugeruje znaczne współczucie dla psa, co może wskazywać, że pies był postrzegany jako zwierzę domowe. Nie wiadomo, w jaki sposób pies zdechł;