Następnie kierował Laboratorium Fizjologicznym Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie.
W latach 1973–2012 pracował na Wydziale Biologii Uniwersytetu Gdańskiego w Zakładzie Zoologii Bezkręgowców (później przemianowanego na Katedrę Zoologii Bezkręgowców i Parazytologii). Po przedstawieniu w 1986 na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, monografii pt. Pasożytnicze Isopoda szelfu północno-zachodniej Afryki w związku z ich występowaniem u ryb, uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk przyrodniczych. Po objęciu stanowiska profesora nadzwyczajnego w 1991, został kierownikiem Pracowni Zoologii Morskiej. W 1996 Prezydent RP nadał mu tytuł profesora nauk biologicznych.
Badania naukowe ukierunkował w obszarze parazytologii (taksonomia, ekologia helmintów ryb i ssaków morskich oraz pasożytniczych Crustacea). Jako pierwszyRokicki J. 1972. Larwy Anisakis sp. u śledzi Clupea harengus L. w Bałtyku. Wiadomości Parazytologiczne 18: 89-98. opisał w 1972 występowania w Morzu Bałtyckim Anisakis sp. – pasożytniczych nicieni morskich patogennych także dla człowieka. Autor licznych prac nad identyfikacją morfologiczną i molekularną oraz metabolizmem przedstawicieli rodziny Anisakidae. Opisał trzy nowe gatunki pasożytnicze z rzędu równonogów IsopodaRokicki J. 1984. Novaja paraziticeskaja isopoda Anilocra huacho sp.n.