W latach 50. XX wieku inspirowała się wówczas popularniejszymi animatorami Jiřiem Trnką oraz Karelem Zemanem, którzy przyćmiewali ją swoją popularnością. Pojawiają się też sugestie, że tworzenie przez nią prostych i jednoznacznych bajek dla dzieci było wymuszone przez reżim. Powróciła do swojego stylu w filmie Uzel na kapesníku z 1958 roku, który został doceniony przez krytyków. Zmieniło to też podejście do jej twórczości, która dotychczas była krytykowana za banalność.
Określana jest mianem mistrzyni poszerzania granic animacji i eksperymentowania z różnymi materiałami, wykorzystywała m.in. bawełniane kulki, materiały, kłębki wełny, filc i dziergane figurki. W filmach dla dzieci często za pomocą animacji lalkowej i płaskiej ożywiała wełniane tkaniny, tworząc z nich pełnoprawnych bohaterów. W ten sposób stworzyła wiele animacji w latach 60. i 70. XX wieku, m.in.: Dvě klubíčka (1962), Vlněná pohádka (1964), Vánoční stromeček (1968), Sněhulák (1966).