Była pierwszą kobietą wchodzącą w skład Komitetu Wykonawczego organizacji (1916–1918) oraz pierwszą kobietą w Hiszpanii, która objęła kierownicze stanowisko w centrali związkowej w tym kraju.
23 września 1916 roku została skazana na rok, osiem miesięcy i dwadzieścia jeden dni wygnania oraz grzywnę w wysokości 750 peset za obrazę Kościoła katolickiego. Podczas strajku generalnego w Hiszpanii w 1917 roku należała do komitetu strajkowego i razem ze wszystkimi pozostałymi jego członkami została aresztowana, a następnie skazana na karę więzienia.
W PSOE była przedstawicielką nurtu opowiadającego się za opuszczeniem II Międzynarodówki i wstąpieniem do III Międzynarodówki. Dyskusja w tej sprawie odbyła się na III Nadzwyczajnym Kongresie PSOE w 1919 r. Zakończył się on odrzuceniem 21 warunków członkostwa w Międzynarodówce Komunistycznej i decyzją o pozostaniu w dotychczasowych strukturach. W 1921 r. odeszła z PSOE i 13 kwietnia tego uczestniczyła w kongresie założycielskim Hiszpańskiej Komunistycznej Partii Robotniczej (PCOE). Została wybrana delegatką PCOE na III Kongres Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie, ale z powodu choroby tam nie dotarła - nie była w stanie znieść trudów tajnej, ryzykownej podróży do Rosji Radzieckiej. 14 listopada 1921 r.