Nazwa jest patronimiczna i może pochodzić albo od nazwiska Bran albo też od czeskiego słowa brana (polskie brama) lub od czasownika braniti, czyli bronić.
Historia Branice po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1278 roku jako Branicz, kiedy to należało do wydzielonego w 1269 roku z Margrabstwa Moraw czeskiego księstwa opawskiego, które co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska.
Od końca XVIII w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono lemiesz pługa w słup, skrzyżowany z deską, po obu stronach narzędzi sześcioramienna gwiazda.
Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego. Pierwotnie była zamieszkała przez tzw. Morawców, z czasem coraz większa część mieszkańców była niemieckojęzyczna. W 1910 już tylko 18% mieszkańców posługiwało się czeskimi gwarami laskimi.
Do głosowania podczas plebiscytu na Górnym Śląsku uprawnione były w Branicach 2072 osoby, z czego 1540, ok. 74,3%, stanowili mieszkańcy (w tym 1454, ok. 70,2% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 2037 głosów (ok. 98,3% uprawnionych, 100% ważnych głosów);