Powierzchnia początkowo gładka, potem mniej lub bardziej bruzdowano-gruzełkowata, o bardzo zmiennych kolorach, podobnych jak u gołąbka słodkawego ( Russula integra); żółtobrązowa z oliwkowym odcieniem, z kilkoma plamkami lub odcieniami brązu, także oliwkowobrązowa z często zielonkawym środkiem, nawet fioletowobrązowa, czerwonobrązowa lub całkowicie fioletowa lub ciemnofioletowa. Skórka wilgotno-lepka skórka, dająca się oddzielić do połowy promienia, dość błyszcząca, drobnoziarnista lub szorstka. Blaszki Dość rzadkie (około 2 mm od siebie na brzegu), z kilkoma dużymi blaszeczkami, stosunkowo mało rozwidlone, na trzonie zwężone, z przodu tępe i rozszerzone, o szerokości 7–12 mm, kremowe, potem pięknie jasno łososiowożółte, z mniej lub bardziej wyraźnym białym refleksem na krawędzi, silnie przeplatane żyłkami. Trzon Wysokość 5–12 cm, grubość 2–3 cm, prawie równy lub lekko rozszerzony na górze i lekko zaokrąglony w środku, u starszych okazów dość kruchy, początkowo pełny, potem pusty. Powierzchnia biała, ale stając się z brązowoszarym nalotem, u młodych okazów górą silnie oprószona, u dojrzałych szorstka lub nawet bardzo szorstka i chropowata. Miąższ U młodych okazów jędrny, u starszych mięknący, biały, na koniec lekko szarzejący lub brązowiejący.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gołąbek świerkowy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.