W okresie od 21 stycznia do 2 lutego 1945 uczestniczył w ewakuacji obozu – marszu śmierci do obozu KL Groß-Rosen, następnie zaś do KL Buchenwald, gdzie dotarł 10 lutego. Tam otrzymał numer 130293 i został skierowany do stanowiącego podobóz dziecięcy, z którego został wyzwolony 11 kwietnia 1945. Po wojnie zdecydował się nie wracać do Polski, bowiem był jedynym ocalałym, ze swojej rodziny, liczącej około 60 członków. Następnie przebywał w obozie przejściowym w Lille, gdzie trafił również Wacek – polski bojownik ruchu oporu, zamieszkały przed wojną w Tuluzie, który uprzednio, pracując jako piekarz, dokarmiał Jeana w obozie pracy przymusowej. Ze względu na znajomość z Wackiem, Vaislic zamieszkał w Tuluzie, gdzie w 1951 poślubił ocalałą z Holokaustu (ur. 1930).
Para po wojnie składała swoje świadectwa we francuskich szkołach oraz w Muzeum Pamięci Shoah w Paryżu, Vaislic zaś opisał swoje przeżycia w książce Du fond de ma mémoire. Entretiens avec un survivant de la Shoah en Pologne (pol. Z głębi mojej pamięci. Wywiad z ocalałym z Holokaustu w Polsce, 2016).
Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Portet-sur-Garonne.
Odznaczenia Kawaler Legii Honorowej (2017)