Obydwa pojęcia ugruntowały się w nomenklaturze muzycznej w wyniku publicznej polemiki, którą podjęli Giovanni Maria Artusi i Claudio Monteverdi, ale idee nimi opisane istniały w muzyce już w XVI wieku. W pierwszych dekadach XVII wieku nowy styl kompozytorski seconda pratica dominował już nad prima pratica. Polski muzykolog Zygmunt Szweykowski opisał stosunek, jaki mieli krytycy do trendu seconda pratica słowami: „zarzucano nowej muzyce, że opanowana została przez dyletantów, że komponują ją ludzie, którzy nie mają żadnego lub prawie żadnego wykształcenia muzycznego, co wyraża się właśnie w nierespektowaniu ustalonych reguł kompozytorskich, wprowadzaniu dowolności, ekstrawagancji itp.”.
Według Giulia Monteverdiego mistrzami prima pratica byli Johannes Ockeghem (1410–1497), Josquin des Prés (1450–1521), Pierre de la Rue (1460–1518), Jean Mouton (1460–1522), Thomas Crecquillon (1480–1557), Jacob Clemens non Papa (1510–1556), Nicolas Gombert (1500–1556), a wirtuozerię osiągnął Adrian Willaert (1490–1562).