Lodołamacz otrzymał nazwę „Car Michaił Fieodorowicz” (Царь Михаил Феодорович) na cześć cara Michała INazwa bywa podawana w literaturze według współczesnej pisowni jako „Car Michaił Fiodorowicz” (Царь Михаил Фёдорович), jednakże w tamtym czasie zapisywano ją w formie „...Fieodorowicz” (Царь Михаил Феодорович) i taka widniała na burcie (por. fotografie ).. Został on wodowany 26 grudnia 1913 roku i w lutym 1914 roku przybył do Petersburga. Po próbach odbiorczych, 27 maja 1914 roku lodołamacz został odebrany przez rosyjskie Ministerstwo Handlu i Przemysłu.
Opis thumb|Model w konfiguracji przedwojennej w Estońskim Muzeum Morskim w Tallinnie Statek stanowił lodołamacz specjalnej budowy, przystosowany konstrukcyjnie do kruszenia lodu, do czego służyła masywna żeliwna dziobnica. Stewy w rosyjskich lodołamaczach bałtyckich miały prosty zarys w podwodnej części, o niewielkim nachyleniu w stosunku do powierzchni wody, i dzięki ich klinowym kształtom lodołamacz mógł dobrze wchodzić na lód. Na linii wodnej poszycie było wzmocnione przez pas lodowy o szerokości 2 m i grubości 25 mm. Kadłub miał dwa ciągłe pokłady, w tym pokład górny. Kadłub miał dno podwójne na całej długości oraz był podzielony na przedziały wodoszczelne licznymi grodziami poprzecznymi i wzdłużnymi.