Po wybuchu II wojny światowej ze swoją jednostką walczył w składzie lotnictwa SGO „Narew”. Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył granicę z Rumunią i przedostał się do Francji. Jako doświadczony pilot myśliwski został w styczniu 1940 r. zakwalifikowany na szkolenie myśliwskie w Montpellier. Po jego ukończeniu w marcu objął dowództwo nad polskim kluczem nr 5 w GC 1/2. 16 maja brał udział w przechwyceniu i zestrzeleniu bombowca He 111, ale zwycięstwo zaliczono lecącym z nim pilotom francuskim. Z powodu problemów zdrowotnych w maju trafił do szpitala i nie brał udziału w dalszych walkach pod niebem Francji.
Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-1466. Początkowo latał w dywizjonie 306, następnie został przeniesiony do dywizjony 317, gdzie 12 listopada 1941 r. objął stanowisko dowódcy.
15 marca 1942 r. wracając z lotu eskortowego nie był w stanie zlokalizować swojego macierzystego lotniska w Exeter z powodu mgły i został skierowany do bazy . Podczas poszukiwania lotniska zderzył się z nabrzeżnymi skałami i zginął na miejscu.