W 1918 walczył w obronie Lwowa. Od 23 czerwca 1920 służył w Wojsku Polskim jako ochotnik. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 64 pułku piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 7 dywizjon taborów. 28 października 1921 został zdemobilizowany w stopniu podporucznika Wojsk Taborowych i przydzielony w rezerwie do 7 dywizjon taborów w Poznaniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 87. lokatą w korpusie oficerów rezerwy taborowych. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 8 dywizjonu taborów w Toruniu. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Gdynia i posiadał przydział do Kadry 8 dywizjonu taborów w Toruniu.
Po zwolnieniu z wojska ukończył Wyższe Studium Handlowe w Krakowie.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Ostaszkowie. 7 maja 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Kalinińskiego.