Spośród mieszkańców powyżej 9 roku życia, 13 osób było wyznania mojżeszowego, 12 – rzymskokatolickiego, 205 – greckokatolickiego.
W latach 1841–1890 wieś znalazła się w posiadaniu rodu Zaklików.
W 1890 roku właścicielem miejscowości był ród Zborowskich. Znajdowała się tu wówczas karczma i dwa folwarki – dworski i popi.
W 1943 roku rodziny żydowskie zamieszkujące wieś zostały wywiezione do getta w Rzeszowie.
Po II wojnie światowej grekokatolicy zostali wysiedleni z Blizianki w głąb Związku Radzieckiego lub na Ziemie Odzyskane.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.
Cerkiew greckokatolicka
W 1865 roku na miejscu starej cerkwi wybudowano nową pw. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogarodzicy. Jej proboszczem w latach 1896–1926 był ks. Jarosław Mironowicz, a w latach 1936–1944 – o. Eugeniusz Uscki. Na północny wschód od świątyni znajdował się cmentarz. Po II wojnie światowej budynek przemieniono w kościół rzymskokatolicki.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego majątek cerkiewny liczył 15,56 hektarów pól, 1,13 hektara łąk, 1,73 hektara pastwiska i 0,16 hektara lasów, rozmieszczony on był w Bliziance oraz w sąsiedniej Gwoździance.