Z drugiej połowy XIV wieku pochodzą pierwsze historyczne zapisy o miejscowości zachowane w archiwach sądowych. W latach 1388-1396 odnotowany został Maciej Jad, zwany też Maciejem Świętopełkowiczem Bądlińskim z Bądlewa jak w średniowieczu nazywano Bąblin. Był on wice podsędkiem w mieście Poznaniu w latach 1386-1396. W 1388 oskarżył Mirosława z Nienawiszczy z powodu zabójstwa swego brata. W 1389 był on w sporze z Dobiesławem. W 1389-1391 toczył spór sądowy z Maciejem synem Gosława mieszczaninem z Obornik o 12 grzywien poręki, o 20 grzywien poręki oraz o inne szkody. W latach 1391-1392 toczył spór z Gosławem z Gołęczewa o 20 grzywien szkody. W latach 1391-1392 był w sporach z Sędziwojem Objezierskim: w 1391 z powodu poręki za dwa konie i wóz wartości 5 grzywien, a w 1392 oddalił pretensje Sędziwoja do dziedziny Bąblin oraz do młyna, dopóki te nie zapłaci mu należnych pieniędzy. W 1391 Maciej Bądliński przegrał proces o 10 grzywien ze Staszkiem Gnuszyńskim, który otrzymał wwiązanie w część Bąblina o wartości 10 grzywien. Maciej Bądliński dowodził przeciw Maciejowi z Gnuszyna, że kobieta zwana Dzierżka dała temu Maciejowi 30 grzywien na Bąblino, a nie otrzymała na to dokumentu. W 1392 pani Jadowa wystąpiła jako zachodźca (łac. „intercessit”) Jakiela rajcy z Obornik w sporze ze Staszkiem Gnuszyńskim o Bąblino.