spieszyli jako pierwsi do meczetu na modlitwy, bądź modlili się w pierwszym szeregu. (ludzie werandy) na określenie tych, którzy mieszkali blisko Proroka Mahometa, w jego meczecie. Byli to ludzie znani ze swej religijności.
Jeden z wielkich klasyków sufizmu ‘Alī al- (zm. 1071) podsumował jego istotę, cytując słowa innego z myślicieli Abū’l-Ḥasana Fūshanja (zm. 958–959): „dziś Sufizm jest imieniem bez treści, lecz kiedyś był treścią bez imienia”.
Sami Arabowie zwali sufich fakirami (faqīr فقير), co znaczy biedak, albo derwiszamiMaria Składankowa: Tajemnica, świętość i męstwo, [w:] Islam a terroryzm pod red. Anny Parzymies, wyd. Dialog, Warszawa 2003, s. 92..
Doktryna Sufizm, będąc mistyczno-ascetyczną ścieżką do poznania Boga, jest pozbawiony form sprecyzowanej doktryny. Nie znaczy to, że sufi lekceważą teologię, jednak to nie teologia jest przedmiotem ich studiów.