Epitet stały Swoistym zjawiskiem jest epitet stały (łac. epitheton ornans), tzn. określenie zawsze odnoszone do tego samego zjawiska. Ten rodzaj epitetu występował przede wszystkim w poezji antycznej i epopejach (np. „szybkonogi Achilles”). Epitety stałe są charakterystyczne dla stylu homeryckiego, ze względu na ich obecność w eposach Homera. Epitety stałe to powtarzające się określenia, które uwypuklają główną cechę bohatera lub zjawiska. Często mają postać epitetu złożonego. Ponadto dla jednego bohatera lub cechy można przyporządkować więcej niż jeden stały epitet, np. „boski Achilles”, ale też „boski Hektor” i „szybkonogi Achilles”. Geneza epitetów stałych wiąże się prawdopodobnie z kulturą słowa mówionego – eposy były przekazywane przez wędrownych śpiewaków (aojdów), a powtarzalność i charakterystyczność epitetów stałych ułatwiała zapamiętanie określenia.
Epitet złożony Epitet złożony to taki wyraz określający, który powstał przez złożenie co najmniej dwóch wyrazów. Zazwyczaj jeden z tych wyrazów pochodzi od przymiotnika, a drugi od rzeczownika, często jest neologizmem. Przykładem może być „różanopalca Jutrzenka”, „miodousty pochlebca”. W poezji ten rodzaj epitetu szczególnie chętnie stosowany był w epoce Odrodzenia i Oświecenia.