Jak podaje Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich z roku 1880, pierwotnie wieś prawdopodobnie nosiła nazwę Kaldeling. Wiadomo, że w roku 1335 wieś należała do Celowa i Nikuńca z Chyloni, którzy oddali ją w dzierżawę na kilkadziesiąt lat. W roku 1481 opat pelpliński Paweł de Zullen nabył 18 włók w Kaldeling z karczmą za 1448 marek od Szymona z Dalwina pod Tczewem. W roku 1490 pozostali tu jeszcze dawniejsi osadnicy, siedzący na starych przywilejach i wzbraniający się przed zapłatą czynszu dla klasztoru (cystersi z Pelplina). Pozwani przez oficjała gdańskiego Grzegorza Grewe, który powołał się na akt z roku 1335 i wprowadził zapis o niewywiązaniu się z zapłaty przez owych osadników oraz zagroził im klątwą, zapłacili żądaną sumę. W roku 1570 Andrzej Swarożyński, dworzanin królewski, doniósł królowi, że wieś Kaldeling bezprawnie utrzymuje konwent, ponieważ chociaż dawniej była to wieś szlachecka, w tamtych czasach nie pełniła służby wojennej. Król posłuchał Swarożyńskiego i oddał mu wieś w posiadanie cofając prawo kupna Kaldeling przez klasztor. W chwili gdy Swarożyński miał stać się właścicielem wsi, umarł nagłą śmiercią.