Na dobrach tych zapisał swojej żonie Ludmile, córce Zygmunta Korzbok z Milicza, po 600 złotych węgierskich posagu i wiana. W 1507 sprzedał on Bartoszewice z prawem odkupu Dorocie, córce Świętosława Komorskiego, żonie Bartosza Kołackiego, za 100 grzywien. W 1510 Kołacki posiadał Bartoszewice w zastawie od pana Kamieńskiego. We wsi było wówczas 5 łanów osiadłych, 12 łanów opustoszałych częściowo uprawianych, jeden zagrodnik, karczmarz oraz sołectwo mające 2 łany osiadłe. W 1523 utworzono granicę ze wsią Bartoszewice Małe.
Wieś odnotowały historyczne rejestry podatkowe. W 1530 we wsi miał miejsce pobór podatków z 3 łanów. W 1535 odnotowano zaległy pobór z połowy łana opuszczonego. W 1563 pobór odbył się z 7,5 łana. W 1566 pobór od 8,5 łana oraz od 3 zagrodników. W 1580 pobór od 6 łanów, dwóch zagrodników, dwóch komorników, 30 owiec oraz wiatraka.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Bartoszewice należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej.