Struga zwana Barłożna albo Wesbina, która wpadała pierwotnym łożyskiem do stawu kierując się ku Staremu Młynowi została zastawiona przez groblę, a Iłowieccy powyżej tego młyna wykopali wielki rów kierując ją do rzeki Dojcy wprost na koła Nowego Młyna. Sąd orzekł, że Iłowieckim nie wolno tamować spływu wody tym rowem, chyba żeby chcieli puścić strugę starym łożyskiem.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Barłożne należała do wsi mniejszych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Barłożne należały do wolsztyńskiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiły część majątku Gościeszyn, który należał do Macieja Mielżyńskiego. Według spisu urzędowego z 1837 roku Barłożne liczyły 63 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 10 dymów (domostw).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Barłożnia Gościeszyńska jako Barłożna w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Wolsztyn (gmina)