Pierwszy zapis o wsi pochodzi z 1303 kiedy to jako świadek sądowy wspomniany został komes Mszczuj z Barchlina. W latach 1391–1417 jako właściciel we wsi notowany jest w aktach sądowych Wojciech Barkliński z Bucza. W 1392 oskarżył on Wolframa o uwięzienie go wraz z jego 8 kmieciami oraz o napad i rabunek siana za kwotę 3 grzywien. W latach 1398–1399 oskarżył go dodatkowo o zniesławienie oraz o 40 grzywien, a także prowadził z nim kolejny spór o 100 grzywien oraz pretensje Wolframa do 7 grzywien za Barklino Stare. W latach 1398–1404 Wojciech występuje w sprawie o uwięzienie wójta Kościana Zygfryda oraz o rabunek jego zboża w Barchlinie.
W pierwszej połowie XV wieku miejscowość dziedziczą synowie Wojciecha - Sędziwój oraz Andrzej Barklińscy. W 1428 Sędziwój z Barchlina był w sporze sądowym z Wyszemirem z Bucza o swoje konie zajęte w zapuście w Barklinie Starym. W 1449 Sędziwój i Andrzej Barklińscy zawarli z Jerzym Sikorzyńskim (zwanym też Szczepankowskim) ugodę polubowną w sprawie rezygnacji z uzyskanych sądownie nabytków w Barchlinie oraz w Trzebidzy. W 1466 Andrzej Barkliński zapisał swojej żonie Jadwidze na połowie wsi Barchlino po 100 grzywien posagu oraz wiana. W 1485 Andrzej Barkliński zapisał żonie Małgorzacie na połowie wsi Barchlin 50 grzywien posagu.